Inspiratiemail; de drie vragen

Inspiratiemail, ontvangen via internet.

InspiratieMail is een initiatief van uitgeverij ZintenZ • Voor abonnementen kijk op: www.zinnigeverhalen.nl  
Begin 2005 ging www.zinnigeverhalen.nl onder intuitief van Leo Kaniok de lucht in en stuurt elke maand aan ca. 10.000 abonnees een gratis verhaal. De verhalen zijn als wegwijzers, als vingers die een richting duiden. De wegwijzers zijn niet de weg, en tegelijkertijd vinden we zonder wegwijzers de weg niet. De weg waar de verhalen naar verwijzen is de weg naar binnen. En diep van binnen hebben we geen woorden nodig, daar bevindt zich de stille herkenning voorbij de woorden. Zeker de moeite waard om je aan te melden.

 

De drie vragen

Er was eens een koning die dacht dat niets hem kon mislukken als hij altijd de juiste tijd zou weten waarop met een werk begonnen moest worden, als hij altijd zou weten door welke mensen hij dat moest laten doen en als hij altijd zou weten welk werk het belangrijkste was.
De koning liet veel geleerde mannen bij zich komen, maar ze gaven allemaal verschillende antwoorden op zijn vragen. Daarom besloot de koning zijn drie vragen te stellen aan een kluizenaar die bekend stond om zijn grote wijsheid. De kluizenaar leefde in een hut in het bos, maar ontving daar alleen eenvoudige mensen. Daarom ging de koning in zijn eentje, gekleed als een boer, naar de kluizenaar. Toen de koning bij de kluizenaar aankwam, was hij bezig de aarde bij zijn hut om te spitten. De kluizenaar begroette de koning, maar werkte rustig door.
De koning liep naar hem toe en zei: 'Ik ben naar u toegekomen om u drie vragen te stellen:
1. Wat is de juiste tijd om een goed werk te doen?
2. Welke mensen zijn daarbij de belangrijkste?
3. Welk werk is het belangrijkste en moet dus het eerst gedaan worden?'
De kluizenaar luisterde naar de koning, maar gaf geen antwoord. Hij spuugde in zijn handen en begon weer te spitten. Hij zag er mager en zwak uit en hoestte bij het zware werk.
'U bent uitgeput', zei de koning, 'geef mij de spade en rust uit.'De kluizenaar gaf de koning de spade en ging zitten. Toen de koning een flink stuk aarde omgespit had, stopte hij en herhaalde zijn vragen. De kluizenaar antwoordde niet. Hij stond op en zei: 'Nu moet u uitrusten en zal ik verder spitten.'
Maar de koning gaf de spade niet terug en werkte door. Intussen verdween de zon achter de bomen. De koning stak de spade in de aarde en zei: 'Wijze man, ik ben hier gekomen om antwoord te krijgen op mijn vragen. Maar als u die niet kunt beantwoorden, dan ga ik weer naar huis.' 'Kijk eens, daar komt iemand aan', zei de kluizenaar.
Uit het bos kwam een man die kreunend zijn handen voor zijn buik hield. Hij viel voor de koning op de grond en bleef onbeweeglijk liggen. De koning en de kluizenaar ontdekten dat de man een diepe wond in zijn buik had. De koning maakte de wond schoon met het water dat de kluizenaar hem gaf en verbond hem met zijn zakdoek en een handdoek van de kluizenaar. De gewonde man kwam bij en smeekte om water. De koning haalde fris water en gaf hem te drinken.
Het werd avond. Samen met de kluizenaar droeg de koning de gewonde man in de hut en legde hem op het bed. Daar kwam de gewonde tot rust. De koning ging bij de ingang van de hut zitten, maar hij was zo moe, dat hij in slaap viel en pas tegen de morgen wakker werd. Hij zag dat de gewonde man hem verbaasd lag aan te kijken.
'Vergeef mij', fluisterde de gewonde.
'Ik ken u niet en heb u niets te vergeven', zei de koning.
'Ik ken u wel. Ik had gezworen wraak op u te nemen, omdat mijn broer door u werd veroordeeld. Ik wilde u vermoorden, maar u hebt mijn leven gered. Vergeef mij !'
De koning was blij dat zijn vijand zich met hem verzoend had. Hij vergaf hem en beloofde zijn arts naar hem toe te sturen. Toen hij buiten kwam, zag hij dat de kluizenaar groentezaden in de omgespitte aarde zaaide.
De koning zei; 'Wijze man, voor de laatste keer vraag ik je mijn vragen te beantwoorden!'
De kluizenaar keek de koning aan en zei: 'U hebt al antwoord gekregen. Als u gisteren geen medelijden met mijn zwakheid had gehad en de aarde niet had omgespit, maar teruggegaan was door het bos, dan had deze man u vermoord. Daarom was het de juiste tijd waarop u de grond omspitte. Ik was op dat ogenblik de belangrijkste mens en het belang¬rijkste werk was iets voor mij te doen. Toen de gewonde man kwam, was het de juiste tijd voor hem te zorgen, want anders was hij doodgebloed zonder dat hij zich met u kon verzoenen. Hij was op dat ogenblik de belangrijkste mens en wat u voor hem gedaan hebt, was het belangrijkste werk.
De juiste tijd is: het ogenblik. De belangrijkste mens is degene die op dat ogenblik geholpen moet worden. Het belangrijkste werk is iets goeds te doen voor die mens.' 

Bespiegeling door Susan Smit

Soms hebben we zoveel oorlog, ziekte, armoede en onrechtvaardigheid via de media tot ons genomen, dat het ons moedeloos maakt. We zijn terneergeslagen, schamen ons voor het menselijke ras en weten niet waar te beginnen om er iets aan te doen. Toch durven we ons niet af te sluiten voor de misère op wereldniveau omdat dit egoïstisch en oppervlakkig zou zijn.

En dus blijven we ons openstellen voor alle ongerechtigheden die er maar te vinden zijn, breed uitgemeten en in grote hoeveelheden over ons heen gestort. Want dan voelen we ons betrokken en empathisch.

Wie het leed van de wereld op zijn schouders neemt, kan niet meer rechtop lopen. Het is zo zwaar en zo groot, dat wanneer iemand vlak voor je op de weg zou vallen, je die persoon niet eens meer overeind zou kunnen helpen. Je handen zijn al vol. Het is een kwestie van tijd voordat je al je kracht voelt wegsijpelen en de vracht aan de kant van de weg moet leggen.

Er wordt niet méér van jou als mens gevraagd dan te handelen als er iets op je pad komt dat handelen vereist. Je hoeft nooit meer te doen dan waartoe je in staat bent, nooit meer te tillen dan je kunt dragen, nooit meer te geven dan je kunt missen.

Grote idealen hebben is prachtig; op een bescheiden schaal helpen waar je kunt is nog veel beter. Of zoals Kahlil Gibran schrijft: ‘Weinig kennis die handelend optreedt is oneindig veel meer waard dan veel kennis die braak ligt.’ Sla de krant dicht, zet Het Journaal uit en draag de boodschappen van je oude buurvrouw eens naar binnen, pas op het kind van je zus als ze omhoog zit, breng een bezoek aan een zieke tante en eet geen vlees uit de bio-industrie. Zoiets.

** Susan Smit (1974) is schrijfster van romans en boeken over persoonlijke groei. Haar laatste boek, ‘Zwanger met lichaam en ziel’. Momenteel is ze bezig met schrijven aan de verhalenbundel ‘Zoals jij bemint’ die in april 2012 uit komt.